Bulutlarda Uyumak

Bulutlarda uyumak ister her çocuk,

göğün beyaz yastıklarına başını koyup,

rüzgârın anlattığı masallarla dalmak ister uykuya.

Bir elinde uçurtma,

öbür elinde yarım kalmış bir düş,

güneşi cebine saklayıp

akşama kadar oyun oynamak ister.

Çünkü çocukların ülkesi

haritalarda çizilmez.

Onların sınırları yoktur,

pasaportları kahkahadır.

Bir taş, bir çiçek, bir kelebek

bütün dünyaya bedeldir bazen.

Ama dünyanın büyükleri

uzun masaların etrafında otururken,

çocukların gökyüzüne çizdiği resimler

birden kararmaya başlar.

Bir siren sesi geçer uzaklardan,

bir pencere titrer ansızın,

bir oyuncak ayı düşer yatağından.

Ve bir çocuk,

henüz harfleri yeni öğrenmişken,

anlamını bilmediği kelimelerle tanışır:

Savaş...

Yıkım...

Kayıp...

Oysa onun sözlüğünde

yalnızca sevgi vardı,

anne vardı,

baba vardı,

arkadaş vardı,

ve rengârenk kalemlerle çizilmiş

yarınlar vardı.

Bir çocuk bazen sorar:

"Neden?"

Öyle içten, öyle temiz sorar ki,

cevap vermeye utanır dünya.

"Neden insanlar birbirine kızıyor?"

"Neden gökyüzü duman oluyor?"

"Neden evler yıkılıyor?"

"Neden oyuncaklar susuyor?"

"Neden büyükler ağlıyor?"

Sorular büyür gecenin içinde.

Ve hiçbir siyasetçinin cümlesi,

hiçbir ekranın parlak ışığı,

hiçbir nutuk, hiçbir açıklama

bir çocuğun o tek kelimelik sorusunu

tam olarak cevaplayamaz:

"Neden?"

Belki de çocuklar

savaşların sebebini gerçekten merak etmiyorlardır.

Belki onlar,

büyüklerin gözlerinin içine bakıp

orada kalan merhameti arıyorlardır.

Belki de korkularını saklamak için

soruyorlardır bu soruları.

Mahcup...

Sessiz...

Çocukça...

Bir kuş ürkekliğinde...

Çünkü korku,

çocuk kalbinde ağır bir yüktür.

O yüzden gülümserler bazen.

Dünyanın en zor zamanlarında bile.

Bir enkazın yanında

seksek oynayan çocuğu gördüğünüzde,

bilin ki bu cesaret değildir yalnızca.

Bu, hayata tutunmanın

en saf biçimidir.

Çünkü çocuklar bilir:

Bir çiçek yeniden açabilir.

Bir ağaç yeniden yeşerebilir.

Bir şehir yeniden kurulabilir.

Ama umut kaybolursa

gökyüzü de kararır.

Bu yüzden saklarlar umutlarını

ceplerinde.

Bir misket gibi...

Bir şeker gibi...

Bir yıldız gibi...

Gece olduğunda,

anneler çocuklarını uyutmaya çalışır.

Masallar anlatılır.

Kırık pencerelerden yıldızlar görünür.

Ve bazı çocuklar,

bulutlarda uyuduklarını hayal eder.

Orada bomba sesleri yoktur.

Orada korkular kapının önünde kalır.

Orada bütün anneler gülümser.

Orada hiçbir çocuk

yarım kalan oyuncağına ağlamaz.

Bulutların üzerinde

kardeştir bütün diller.

Kardeştir bütün renkler.

Kardeştir bütün yüzler.

Ve dünya,

çocukların çizdiği resimlerdeki gibi

kocaman bir bahçeye dönüşür.

Belki bir gün,

büyükler de çocuklardan öğrenir yaşamayı.

Bir ekmeği paylaşmayı,

Bir ağacı sevmeyi,

Bir kuşu incitmemeyi,

Bir insanı sadece insan olduğu için

sevebilmeyi...

O gün geldiğinde

savaşlar eski bir masal gibi kalacak geride.

Ve çocuklar yeniden soracak:

"Gerçekten insanlar savaşır mıymış?"

Biz de başımızı eğip

utançla gülümseyeceğiz.

Çünkü dünya,

en doğru cevabı çoktan vermiş olacak.

Gökyüzünde usulca yüzen bulutlar arasında

uyuyan bir çocuğun yüzünde...

O tarifsiz huzurda...

O sessiz mutlulukta...

Ve bütün karanlıklara rağmen

gülümsemeyi unutmayan

o küçük yüreğin ışığında.

Öne Çıkan Yazılar