Ne Gelirse Bu Başa Sevdadan Gelirmiş

Ne gelirse bu başa sevdadan gelirmiş,

Derdi eskiler, akşamın mor sessizliğinde.

Ben inanmazdım önce,

Aşkı bir masal sanırdım,

Bir kitabın arasında unutulmuş

Kurumuş bir çiçek kadar kırılgan.

Sonra seni tanıdım.

Bir şehir değişti içimde,

Sokak lambaları başka yandı geceleri.

Yağmur bile farklı düştü kaldırımlara,

Rüzgâr adını taşıdı uzaklardan.

Kalbim, yıllardır kapalı duran bir ev gibi

Birden ışıklarla doldu.

Ama sevda dediğin,

Sadece gülüşlerden ibaret değilmiş.

Biraz beklemekmiş,

Biraz özlemek,

Biraz da gecenin en koyu yerinde

Kendi yalnızlığıyla konuşmakmış insanın.

Sen yokken öğrendim bunu.

Telefon ekranına düşmeyen bir mesajın,

Saatler süren bir sessizliğin,

Bir ömür kadar uzun olabileceğini öğrendim.

Kalabalıkların ortasında bile

Bir insanın nasıl eksik hissedebileceğini,

Nasıl yarım kalabileceğini öğrendim.

Ne gelirse bu başa sevdadan gelirmiş.

Bir sabah uyanıp

İlk seni düşünmekmiş mesela.

Kahve fincanında yüzünü aramak,

Geçilen her sokakta bir anıyı taşımak.

Bir şarkının tam ortasında durup

Kalbinin neden sızladığını anlayamamakmış.

Ve bazen...

Bir vedanın gölgesinde yaşamakmış sevda.

Gitmiş olana hâlâ kapı aralamak,

Dönmeyeceğini bile bile

Pencereye bakmakmış.

Kimse anlatmıyor bunları.

Herkes aşkın güneşini konuşuyor,

Ama gecelerini saklıyor.

Oysa en çok gecelerde büyüyor insan.

En çok kırıldığı yerde öğreniyor

Kalbinin gerçek gücünü.

Ben seni severken

Biraz da kendimi buldum.

Kaybetmenin ne olduğunu,

Ama yine de sevmekten vazgeçmemeyi öğrendim.

Çünkü bazı insanlar

Hayatımıza kalmak için değil,

Bizi değiştirmek için gelir.

Sen de öyle geldin.

Bir mevsim gibi girdin ömrüme.

Çiçekler açtırdın kuruyan dallarda.

Sonra sessizce çekilip gittin.

Ama bıraktığın izler

Hâlâ içimde yaşıyor.

Şimdi dönüp baktığımda

Ne sana kızabiliyorum,

Ne de geçen zamana.

Çünkü anlıyorum artık;

Bazı yaralar düşmanlardan değil,

En çok sevdiklerimizden kalır.

Bazı gözyaşları acıdan değil,

Bir zamanlar mutlu olduğumuz için dökülür.

Ve bazı hikâyeler mutlu bitmez,

Ama yine de güzeldir.

İşte bu yüzden,

Gece ne kadar uzun olursa olsun

Sabahı bekliyorum hâlâ.

Belki sen yoksun,

Belki adın artık eski bir hatıra.

Ama içimde senden kalan o sevme hali,

Hâlâ yaşamaya devam ediyor.

Çünkü insan bazen kaybetse de kazanır.

Bazen ağlasa da büyür.

Bazen yalnız kalsa da güçlenir.

Ve sonunda anlar ki;

Kalbinde taşıdığı her iz,

Her kırık hatıra,

Her eksik cümle,

Her yarım kalan düş...

Bir zamanlar gerçekten sevdiğinin kanıtıdır.

Ne gelirse bu başa sevdadan gelirmiş.

Varsın gelsin.

Bir çift göz uğruna uykusuz geceler,

Bir gülüş uğruna bitmeyen bekleyişler,

Bir hatıra uğruna dökülen gözyaşları...

Varsın gelsin.

Çünkü sevgisiz geçen yıllardan iyidir,

Sevdayla yanıp kül olmak.

Ve gün gelir,

Saçlara düşen aklarla birlikte

İnsan aynaya bakıp gülümser.

"Canım yandı," der,

"Çok özledim, çok bekledim, çok ağladım..."

Ama ardından ekler:

"Yine olsa yine severdim."

Çünkü ne gelirse bu başa,

En güzel yaralar gibi,

En derin izler gibi,

En unutulmaz hatıralar gibi...

Sevdadan gelirmiş.

Öne Çıkan Yazılar