Küresel siyasetin sert rüzgârları, bu kez Batı Şeria’nın kadim topraklarında bir kez daha yön değiştirdi. İslam İşbirliği Teşkilatı (İİT), İsrail’in yeni yerleşim kararına karşı yaptığı açıklamada, bunun yalnızca siyasi bir tercih değil, aynı zamanda uluslararası hukukun açık bir ihlali olduğunu vurguladı. Bu çıkış, aslında uzun süredir biriken sessizliğin kırıldığı, vicdanın yeniden dile geldiği bir eşik olarak okunmalı.
Batı Şeria… Tarihin katman katman biriktiği, her taşında bir hatıranın, her sokağında bir mücadelenin yankılandığı coğrafya. Ancak bugün bu topraklar, sadece geçmişin değil, aynı zamanda hukukun ve insanlığın da sınandığı bir alan hâline gelmiş durumda. İsrail’in yeni yerleşim planları, Batı Şeria üzerindeki demografik yapıyı değiştirmeye yönelik sistematik bir stratejinin devamı olarak görülüyor. Bu strateji, yalnızca fiziki bir genişleme değil; aynı zamanda siyasi, kültürel ve hukuki bir daraltmayı da beraberinde getiriyor.
Uluslararası hukuk açısından bakıldığında mesele son derece nettir. Birleşmiş Milletler kararları, işgal altındaki topraklarda yeni yerleşim birimleri kurulmasını açıkça yasaklar. Özellikle Dördüncü Cenevre Sözleşmesi, işgalci gücün kendi nüfusunu işgal altındaki bölgelere transfer etmesini hukuka aykırı sayar. Buna rağmen atılan bu adımlar, uluslararası sistemin yaptırım gücüne dair ciddi soru işaretlerini de beraberinde getiriyor. Hukuk varsa, neden uygulanmıyor? Kararlar alınıyorsa, neden hayata geçirilmiyor?
İİT’nin açıklaması bu noktada sadece bir diplomatik tepki değil; aynı zamanda bir çağrıdır. Bu çağrı, uluslararası topluma yöneliktir. Çünkü mesele artık yalnızca Filistin meselesi değil; küresel düzenin adalet anlayışıyla doğrudan ilgilidir. Eğer hukuk güçlüye göre eğilip bükülüyorsa, o zaman sistemin meşruiyeti de sorgulanmaya başlanır.
Burada dikkat çekici bir diğer unsur ise sessizliktir. Dünyanın birçok yerinde insan hakları ihlallerine karşı yüksek sesle tepki veren aktörlerin, söz konusu Filistin olduğunda daha temkinli, daha ölçülü bir dil kullanması, hatta çoğu zaman suskun kalmasıdır. Bu çifte standart, sadece bölgesel değil, küresel bir güven krizini de beslemektedir.
İsrail’in yerleşim politikaları, kısa vadede stratejik kazanımlar sağlayabilir. Ancak uzun vadede bu adımlar, barış ihtimalini daha da uzaklaştırmakta, iki devletli çözüm perspektifini neredeyse imkânsız hâle getirmektedir. Her yeni yerleşim, aslında gelecekte kurulabilecek bir barışın tuğlalarını sökmektedir.
Ve belki de en önemlisi, bu süreç insan hayatını doğrudan etkiliyor. Yerinden edilen aileler, parçalanan hayatlar, kaybolan umutlar… Bunlar istatistik değil; her biri birer insan hikâyesi. Her biri, dünya vicdanına yazılmış sessiz bir çığlık.
Bugün gelinen noktada, uluslararası toplumun önünde net bir tercih duruyor: Ya hukukun üstünlüğü savunulacak ya da güçlünün hukuku normalleştirilecek. İslam İşbirliği Teşkilatı’nın çıkışı, bu yol ayrımında atılmış önemli bir adımdır. Ancak tek başına yeterli değildir. Çünkü adalet, ancak kolektif bir irade ile hayat bulur.
Sonuç olarak, Batı Şeria’da atılan her yeni adım, sadece coğrafyayı değil, insanlığın ortak değerlerini de yeniden şekillendiriyor. Bu yüzden meseleye sadece bir bölge sorunu olarak değil, bir insanlık sınavı olarak bakmak gerekiyor. Ve bu sınavda verilecek karar, yalnızca bugünü değil, yarının dünyasını da belirleyecek.