Dert Büyür İçte Saklandıkça
İnsan kendi derdiyle dertlendikçe
bir gölge uzar yüreğinin duvarlarında.
Fısıltı sandığı şey
bir zaman sonra fırtınaya döner;
çünkü acı, karanlıkta beslenir.
Bir düşünceyi avuçlarında sıktıkça
kanar içinin narin yerleri.
Aynı cümleyi tekrar ettikçe zihin,
küçük bir kıvılcım
kor olur gecelerinde.
Oysa dert, paylaşıldıkça incelir;
gözyaşı toprağa değdi mi
filiz verir sabır.
Yük omuzdan omuza aktıkça
hafifler insanın yürüyüşü.
Kendi içine kapanan kalp
kendi yankısında kaybolur;
ama bir başka kalbe değdi mi
aynı sızı,
merheme dönüşür.
Bil ki her keder
sonsuzluğa yazılmış bir hüküm değildir.
Her gece, sabahın eşiğinde durur.
Ve insan,
dert büyütmeyi bıraktığı an
kendi içindeki göğü genişletir.
Çünkü yükü büyüten şey
acı değil;
ona verdiğimiz yalnızlıktır.