Yüreği Yangın Olanlara Gelsin

Yüreği yangın olanlara gelsin bu sözler,
Geceleri uykusunu gözyaşına emanet edenlere...
Sessizce gülümseyip içinden yıkılanlara,
Kimse duymasın diye acısını içine gömenlere...

Bilirim...
Bazı yaralar görünmez,
Bazı çığlıklar sessizlikten daha yüksek yankılanır.
İnsan bazen bir kelimeye hasret kalır,
Bazen de bir "nasılsın?" sorusuna.

Yüreğinde kor taşıyan kardeşim,
Sakın sanma gecen hiç bitmeyecek.
En uzun geceler bile,
Sabahın ilk ışığında diz çöker.

Bir gün gelir,
Yağmurlar dindirir içindeki yangını.
Küllerinden yeniden doğarsın,
Kırılan dallar nasıl baharda çiçek açarsa,
Sen de yeniden umut olursun.

Hayat bazen sert bir rüzgârdır,
Koparır dalları, savurur yaprakları.
Ama kökü sağlam olan ağacı deviremez.
İnsan da böyledir;
İnancı varsa, sevgisi varsa,
Yıkılsa bile yeniden ayağa kalkar.

Ey gönlü yorgun insan...
Sana ihanet edenleri affetmek zorunda değilsin,
Ama onların karanlığını yüreğinde taşımak zorunda da değilsin.
Çünkü kin, önce taşıyanı yakar.

Bir çocuğun gülüşünde umut vardır,
Bir annenin duasında şifa vardır.
Bir dostun omzunda huzur vardır,
Ve samimi bir tebessümde koca bir dünya saklıdır.

Ne olur,
Yıldızlara bakmayı bırakma.
Gökyüzü her gece aynı değildir.
Bugün bulutlarla örtülse bile,
Yarın milyonlarca yıldız yeniden parlar.

Ey yüreği yangın olan...
Belki seni en çok incitenler,
En çok güvendiklerin oldu.
Belki en ağır yükü,
Kimseye belli etmeden taşıdın.

Ama unutma...
Demir ateşte güçlenir.
Toprak yağmurla bereketlenir.
İnsan ise sabırla olgunlaşır.

Bir gün dönüp arkana baktığında,
Bugün seni ağlatan yolların,
Seni sen yapan izler olduğunu göreceksin.

O gün geldiğinde,
Gözyaşların pişmanlıktan değil,
Şükürden akacak.

Ve sen diyeceksin ki:

"İyi ki vazgeçmemişim...
İyi ki umudu kalbimden söküp atmamışım.
Çünkü her karanlığın ardında bir sabah,
Her fırtınanın sonunda bir huzur varmış."

Öyleyse kalk ayağa...

Kırılmış olabilirsin,
Ama tükenmiş değilsin.

Yorulmuş olabilirsin,
Ama yolun bitmedi.

Ağlamış olabilirsin,
Ama gözyaşların toprağa düşen rahmet gibidir;
Bir gün mutlaka umut çiçekleri açtırır.

Bu şiir;
Sessizce acı çekenlere,
Geceleri dua ile sabahlayanlara,
Kaybettiklerinden sonra bile sevgiyi bırakmayanlara,
Ve yüreğinde hâlâ küçücük de olsa umut taşıyanlara gelsin...

Çünkü umut,
Küllerin içinden doğan en güzel çiçektir.

Ve inan...

En güzel hikâyeler,
Yüreği yangın olmuş insanların
Yeniden gülümsemesiyle başlar.