Barcelona’nın tarihî sokaklarında yankılanan adımlar, bu kez bir protestodan öte, küresel vicdanın ağır yürüyüşünü temsil ediyordu. Yüzlerce insan, İsrail saldırılarında iki yıl önce bugün hayattan koparılan Filistinli kız çocuğu Hind Receb’in dev portresini taşıyarak, yalnızca bir çocuğu değil, insanlığın yaralı hafızasını andı.
Hind Receb’in yüzü, karton ve kumaş üzerine basılmış bir görsel olmanın çok ötesindeydi. O portre, modern çağın en acı gerçeğini sessizce haykırıyordu: Savaşlar artık yalnızca cephelerde değil, çocukların hayatlarında da yaşanıyor. Barcelona’daki kalabalık, bu gerçeği inkâr etmeyenlerin, unutmamayı ahlaki bir sorumluluk sayanların sesi oldu.
Anma yürüyüşü boyunca taşınan pankartlar ve atılan sloganlar, öfkeyi değil; adalet arayışını, yasın asaletiyle buluşturuyordu. Katılımcılar, Hind’in ismini tekrar ederek onu istatistiklerin soğuk dilinden kurtardı; bir sayı değil, yarım kalmış bir hayat olduğunu dünyaya hatırlattı. Bu yönüyle yürüyüş, politik bir eylemden çok, etik bir duruştu.
Barcelona’da yükselen bu sessiz direniş, Avrupa’nın kalbinde Filistin meselesinin hâlâ canlı olduğunu gösterdi. Aynı zamanda uluslararası toplumun çifte standartlarına karşı güçlü bir hatırlatma işlevi gördü. Zira Hind Receb’in ölümü, yalnızca bir bombanın sonucu değil; uzun süredir görmezden gelinen bir adaletsizlik zincirinin son halkasıydı.
Bu anma, geleceğe dönük bir çağrı da içeriyordu. Katılımcılar, geçmişte yaşananların unutulmasının yeni trajedilerin önünü açtığını biliyordu. Hind’in portresi bu yüzden yüksekte taşındı: Unutulmasın diye, sıradanlaşmasın diye, başka çocukların kaderi olmasın diye.
Sonuç olarak Barcelona’daki bu buluşma, bir çocuğun hatırası etrafında kenetlenen küresel vicdanın ifadesiydi. Hind Receb’in adı, artık yalnızca bir kaybı değil; adalet talebini, insan onurunu ve suskunluğa karşı direnişi simgeliyor. Çünkü bazı çocuklar öldüğünde, yalnızca aileler değil, insanlık da eksilir. Ve bazı anmalar, geleceği kurtarma çabasıdır.