Ortadoğu’nun gecesi, artık yalnızca karanlıkla değil; hesaplanmamış hamlelerin, erken öfkenin ve stratejik körlüğün gölgesiyle de örtülü. Savaşın dili serttir, evet. Ama daha sert olan, yanlış hedefe yönelmiş bir iradenin doğuracağı sonuçlardır.
İran’ın, öfkesini yöneltirken İslam dünyasının enerji altyapılarını hedef alması—eğer bu yönelim bilinçli ya da dolaylı biçimde gerçekleşiyorsa—jeopolitik bir hatadan çok daha fazlasıdır. Bu, kendi coğrafyasının damarlarını kesmek gibidir. Çünkü enerji; yalnızca ekonomik bir araç değil, aynı zamanda birliğin, istikrarın ve bağımsızlığın taşıyıcı kolonudur.
Bir düşünelim: Körfez’den Kuzey Afrika’ya uzanan enerji hatları, sadece petrol ve doğalgaz taşımıyor. Aynı zamanda ülkeler arasında görünmez bir bağ kuruyor. Bu bağ zayıfladığında, sadece ekonomik dengeler değil; siyasi dayanışma da çözülmeye başlıyor. İşte tam da bu noktada, İsrail’in stratejik avantajı doğuyor. Çünkü parçalanmış bir bölge, dış müdahaleye daha açık, yönlendirmeye daha müsaittir.
İsrail’in uzun yıllardır benimsediği güvenlik doktrini, çevresindeki potansiyel tehditlerin birbirleriyle meşgul olmasını öngörür. Bu, doğrudan savaşmaktan daha etkili bir yöntemdir: Rakiplerin kendi içlerinde yıpranması. Eğer İran, farkında olmadan bu senaryoya hizmet eden adımlar atıyorsa, bu sadece bir taktik hata değil, stratejik bir kırılmadır.
Oysa İslam dünyasının bugün en çok ihtiyaç duyduğu şey, enerji hatlarının güvenliği ve bu güvenlik üzerinden inşa edilecek ortak akıldır. Enerji altyapıları, bir ülkenin kalbidir. Kalbe saldırmak, sadece hedef alınanı değil, tüm organizmayı zayıflatır. Bu yüzden atılan her adım, sadece askeri değil; ahlaki ve stratejik bir süzgeçten geçirilmelidir.
İran gibi köklü bir devlet geleneğine sahip bir ülkenin, bu denli hassas bir denklemde daha dikkatli hareket etmesi beklenir. Tarih, sabırsız güçlerin nasıl kendi ağırlıkları altında ezildiğinin örnekleriyle doludur. Akıl ise her zaman geç de olsa galip gelir—ama o zamana kadar ödenen bedel ağır olabilir.
Bugün yapılması gereken şey açık: Tepkisel değil, düşünülmüş adımlar. Kısa vadeli kazanımlar uğruna uzun vadeli kayıplar göze alınmamalı. Bölge ülkeleri, birbirlerinin zayıf noktalarını değil; ortak çıkarlarını büyütmeye odaklanmalı.
Çünkü bu coğrafyada ateş, bir kez yükseldi mi sınır tanımaz. Ve her yanlış hamle, sadece bir ülkenin değil, bir umudun daha küle dönüşmesine neden olur.
Dileğimiz odur ki, bundan sonrası için akıl, öfkenin önüne geçsin. Çünkü bazen en büyük zafer, savaşmadan kazanılan değil; doğru zamanda doğru adımı atabilmektir.