Kuzey işgal altındaki Batı Şeria’daki mülteci kamplarından bir yıl önce zorla yerinden edilen Filistinliler, bugün yalnızca evlerini değil, zamanın onlara sunduğu en temel güvenceleri de kaybetmiş durumda. Kış, bu topraklara her yıl soğukla gelir; ancak bu kez soğuk, yardımsızlıkla birleşerek bir insanlık sınavına dönüşüyor.
Yerinden Edilmenin Bir Yılı: Geçmeyen Bir Acı
Bir yıl önce askeri operasyonlar gerekçe gösterilerek boşaltılan mülteci kampları, binlerce Filistinli için yalnızca geçici barınaklar değil, hafızanın, komşuluğun ve dayanışmanın merkezleriydi. Bugün ise bu insanlar, derme çatma yapılar, yarım kalan inşaatlar ya da açık alanlarda, kışın keskin rüzgârına ve yağmuruna karşı savunmasız bir şekilde hayatta kalmaya çalışıyor.
Çocuklar ince battaniyelere sarılı, yaşlılar ise soğuğun kemiklere işleyen ağırlığı altında sessizce direniyor. Elektrik sınırlı, temiz suya erişim düzensiz, ısınma neredeyse bir hayal. Yardım kuruluşlarının ulaşamadığı ya da ulaşmakta zorlandığı bu bölgelerde, insani yardım eksikliği artık istisna değil, kural haline gelmiş durumda.
Yardımın Yokluğu, Sessizliğin Yükü
Uluslararası toplumun dikkati başka krizlere kayarken, Batı Şeria’daki bu sessiz felaket gözlerden uzak kalıyor. Acil kış yardımları —ısıtıcılar, yakıt, sıcak giysiler ve gıda— ya çok sınırlı ya da hiç yok. Oysa soğuk, tarafsızdır; çocukla yetişkin arasında ayrım yapmaz. Her geçen gece, bu yokluk daha derin bir travmaya dönüşüyor.
Yerinden edilen Filistinliler için sorun yalnızca barınma değil; onur, güvenlik ve gelecek de tehdit altında. Sürekli belirsizlik, insanların çalışmasını, çocukların eğitimine devam etmesini ve toplumsal hayatın yeniden kurulmasını neredeyse imkânsız kılıyor.
Bir Kıştan Fazlası
Bu yaşananlar, geçici bir insani krizden öte, uzayan bir adaletsizliğin sonucu. Bir yıl sonra hâlâ kalıcı çözümler üretilmemiş olması, yerinden edilmenin “geçici” değil, kalıcı bir duruma dönüşme riskini artırıyor. Soğuk yalnızca havayı değil, umutları da donduruyor.
Mohammed Elwan’ın aktardığı bu tablo, dünyanın bir köşesinde insanların sessizce hayatta kalma mücadelesi verdiğini hatırlatıyor. Bu, yalnızca Filistinlilerin değil, insanlığın ortak vicdanının meselesi. Çünkü bir çocuğun soğukta titremesi, coğrafyadan bağımsız olarak hepimizi ilgilendiren evrensel bir sorudur.
Bugün Batı Şeria’da hissedilen soğuk, yarın dünyanın başka bir yerinde hissedilebilir. Ve tarih, bu kışta kimlerin sustuğunu, kimlerin ses verdiğini mutlaka kaydedecektir.