Zamanın Avucunda
“Zaman her şeyin ilacı,” derler;
Bir nehir gibi ağır, vakur ve derin.
Taşları törpüler sabırla,
Kıyıları incitmeden değiştirir kaderin rengini.
Bir yara kanarken ateş gibi,
Zaman serin bir el olur alnında.
Gözyaşını tuzundan arındırır,
Hatırayı acıdan arındırmasa da anlamla yoğurur.
Geceyi uzatır bazen,
Çünkü karanlıkta olgunlaşır insan.
En keskin kırılmalar bile
Onun sessiz atölyesinde inceliğe dönüşür.
Bir çınarın gövdesine bak;
Halkaları sabrın takvimidir.
Her kış bir çizik atmış olsa da
Bahar, gövdeyi yeniden yeşile çağırır.
Zaman unutmak değildir;
Hatırlamayı inceltmektir.
Öfkeyi küle, külden toprağa,
Topraktan umuda çeviren görünmez bir bahçıvandır.
Ve gün gelir,
Ağrının en koyu tonu bile
Bir bilgelik kıvılcımına evrilir.
İnsan, kendi yarasından doğan ışığı taşımayı öğrenir.
Evet, zaman her şeyin ilacıysa
Şifa acelede değil, sebatta gizlidir.
Kalp sabırla yürüdüğünde
Yol, insanı yine kendine getirir.